Poza literaturą, poezją i malarstwem wilki możemy spotkać również w tatuażach. Nie da się ukryć, że dla tatuażystów stanowią nieodzowne źródło inspiracji, a tym samym pozwalają stworzyć przepiękne dzieła sztuki na skórze. W dzisiejszym świecie wilk postrzegany jest jako źródło energii, lojalności wobec towarzyszy, a tym samym stanowi przeciwieństwo swych najbardziej podstawowych cech, jego największym pragnieniem jest wolność. Do dzisiaj wilki pomimo życia w zorganizowanych grupach postrzegane są jako samotnicy. Dzisiejszy świat zakłada nam pętlę na szyję i mocno ogranicza, przez co w wilkach upatrujemy się tak upragnionej wolności.


Być wędrowcem

Wilki w tatuażach są potwierdzeniem naszej zatraconej więzi z dziką naturą. Nasza dusza, choć mocno związana z rzeczywistym światem stale pragnie mistyczności, którą upatrujemy w wilkach. W starożytnym świecie wilk postrzegany był jako fałszywy wędrowiec, który przywdziewając owczą skórę niesie strach i zniszczenie.

Zupełnie inaczej postrzegano go w mitologii, gdzie stanowił nierozerwalną część świata umarłych. Do dzisiaj nie udało nam się zgłębić wielkiej tajemnicy śmierci, a tym samym nie ma się co dziwić, że stale jest przypisywana tak fascynującym zwierzętom, jakimi są wilki. Natomiast w starożytnym Rzymie wilk stanowi atrybut rodziny i opiekuńczości. To nie kto inny jak wilczyca wykarmiła założycieli starożytnego Rzymu.

Porzucając starożytne czasy w średniowieczu znajdziemy również zapiski o mrocznej duszy wilka. Już sam Dante Alighieri pisał o jego ciemnych sprawunkach, które jednakowo przypisywał sprawunkom samego diabła.

,,Wilczyca nabrzmiała od płodu żądz wszelkich, mimo że chuda i sucha, sprawczyni nieszczęść mnogiego narodu.”

By dobro zwalczać złem

W kulturze słowiańskiej wilk również postrzegany był jako wcielenie zła, jednak traktowano z szacunkiem. Miał on swojego odpowiednika w postaci bóstwa – Welesa. Bóstwo to odpowiadało za łącznik pomiędzy światem żywych i umarłych. Wielu Słowian odziewało się w wilcze skóry, aby tym samym obdarzyć siebie niezwykłą wilczą siłą.

Opisy słowiańskich wilków przyczyniły się do powstania legendy o słynnych już Wilkołakach. Według pradawnych słowiańskich podań Wilkołak to człowiek, który powstał na skutek działania ciemnych mocy, a tym samym stał się agresywny i odrzucony przez społeczeństwo. Bardzo często mówiono, że Wilkołak powstaje w wyniku klątwy. Z czasem zaczęto dopisywać mniej wiarygodne historie o przemianie człowieka w Wilkołaka podczas pełni. Ponad to brzemię klątwy przechodziło w czasie ugryzienia przez innego zmiennokształtnego.